Zo, we zijn al bijna weer een week in Japan.
We zouden tropische stormen hebben, aardbevingen, hevige regenval en weet ik veel wat al niet meer.
Wat we hadden was een zeer vochtige, warme, 33-40 graden hitte iedere dag.
Eerlijkheid gebied te zeggen dat we eergisteren wel wat buien hadden, maar daar bleef het ook bij. Gisteren zijn we uit Okinawa naar Fukuoka gevlogen, dat is op Kyushu, één van de 4 hoofdeilanden van Japan. Ik zit dus nu weer op het Japanse “Vaste land”. Vandaag hebben we 8 van de 9 hellen van Beppu bezocht. Dat was best interessant, maar daar over later meer.
Nu volgt een foto impressie van wat we tot nu toe gedaan hebben (tot en met gisteren ochtend).
Eisa plastic in plastic
Bovenstaande zijn Eisa dansers (traditionele Okinawa folklore dans, zang en muziek). Op ieder station van de Monorail van Naha op het eiland Okinawa zelf, staat zo’n plastic in plastic weergave (lijkt net echt glas in lood).
Naha monorail, Yui Rail
Bovenstaand zie je een trein van Yui Rail, de monorail van Naha op Okinawa. Dit is de enige “trein” die ze op het eiland hebben. Voor de rest ben je aangewezen op bussen of op taxi’s die ongeveer 1/3 kosten van wat je in Nederland betaald. Op de 1e echte dag in Okinawa hebben we her en der wat rond gelopen en niet echt iets productiefs gedaan. We hebben wel heerlijke Kuroi Buta Tonkatsu gegeten. Yum!
Uitzicht over Naha
De 2e dag ben ik met Robert en Michel naar de geheime ondergrondse legerbasis van het Japanse leger in de 2e wereldoorlog geweest. Boven op een heuvel stond een mooie uitkijktoren met dit uitzicht over de stad en de zee. Het was een beetje mistig op het moment, maar dat trok een uurtje later weer op.
Ondergronds leger HQ
We moesten wel een heel eind naar beneden, de grond in, het was er benauwd en erg laag ook. Ik kon er maar net rechtop staan en Michel moest her en der bukken.
Gyokusendou
Die zelfde dag zijn we met een taxi naar Okinawa World pretpark geweest. Ik wilde graag het Eisa programma wat ze daar opvoeren nog een keer zien. Je mocht er helaas geen foto’s maken. We zijn ook nog maar een keer door de grot heen gehobbeld. De Eisa show was de moeite wel waard. Ik heb Michel en Robert daar ook voor het eerst Taco Rijst laten eten. Ze vonden het beide lekker (en dat is het ook).
Shabu Shabu
Omdat Martijn het nog nooit op had, zijn we deze avond Shabu Shabu gaan eten. Een serie dunne plakjes koe of varken die je door bouillon heen haalt waar je zelf groenten en tofu en Udon noedels (dikke noedels) in kan doen.
Na het door de bouillon halen van het vlees, dump je dit in een bakje saus en eet je het op.
Draken Dans
Op de 14e ben ik mee gegaan op een tour. Met een grote touringcar gingen 27 van de 29 mensen op pad langs allerlei toeristische dingen op Okinawa eiland. Als eerste gingen we naar Ryuukyuu mura, een soort dorp van de oorspronkelijke inwoners van Okinawa, voor dat Japan het ingepikt had.
Hier kon je traditionele dingen zien als een draken dans, en ook Eisa. Helaas ging die Eisa demo niet door, omdat we al weer de bus in moesten!
Hedo Maza mo
Schitterend uitzicht bij Manza Mo, helaas hadden we ook hier maar 15 minuten de tijd. Had hier graag wat langer gebleven.
Niels op Hedo Manza Mo
Yup, ik was er echt. Met een achterlijk petje op mijn kop wat ik prompt verloren ben in de bus. Het petje was wel nodig, omdat ik anders verbrand op mijn hoofd -_-;;
Zo de lunch in het Sweets Village
De hele groep aan het eten in Sweets Village, een tourist trap pur sang. Gewoon een grote winkel waar ze allemaal vieze cakejes verkochten en waar we ongelofelijk vet vlees (varkens spek met de huid er nog aan) en zeewierbeestjes te eten kregen. Na de rijst had ik er genoeg van en ben beneden maar een Chocomint ijsje gaan halen. Die tijd hadden we beter op Manza Mo kunnen blijven.
Strand
Een van de vele stranden onderweg. Helaas stopten we er niet.
Churaumi Aquarium
De 3e walvis haai is aangekomen in het Aquarium. Ze hebben er nu weer meer als Kayukan in Osaka. Die had er sinds vorig jaar ook 2 net als Churaumi. En ja, dat kan natuurlijk niet. Robert en ik zijn in een rap tempo het aquarium door gegaan en hebben in het restaurant dat uitzicht bied aan de Walvis haai en de roggen heerlijk zitten lunchen. Een heel stuk beter dan die vette drap in Sweets Village. De laatste stop van de reis ging naar Fruits Land. Een trieste bedoening waar wat fruitbomen en struikjes staan, gevolgd door een grote fruithandel waar je voor achterlijke prijzen, zoals overal in Japan, fruit kunt kopen. Ik ben er niet eens de bus voor uit geweest, maar ben naar de convenience store geweest die er naast zat. Even nog wat drinken halen voor de 2.5 uur lange terugrit.
Die avond zijn we niet te laat gaan slapen, want ik ging met Robert en Kaj naar Iriomote via het eilandje Ishigaki. Je moet namelijk eerst naar Ishigaki vliegen (of 3 dagen varen) voor je naar Iriomote kunt. Iriomote is zo’n 25kilometer in doorsnee en er wonen nog geen 20.000 mensen op. Het grootste gedeelte in Jungle en mangrove met riviertjes. Om er te komen, kun je als cheapskate voor 10 euro een enkeltje kopen op een bootje. Je reis duurt dan 3 uur. Wij kozen er voor om 15 euro te betalen en met 80km per uur over het water the scheren. Dan duurt die reis ineens maar 45 minuten. Toch wel prettig, als je die avond nog terug vliegt.
Bootje
Vroem vroem, gaat het bootje.
Einde van de wereld?
Eenmaal op Iriomote aangekomen, neemt een busje van de bootmaatschappij ons gratis mee naar de aanlegplaats van de Jungle bootjes.
De weg lijkt wel eindeloos door te gaan, er reden eigenlijk totaal geen auto’s. Waren we wel op de juiste plaats? Of zijn we in de middle of nowhere gedumpt?
De jungle cruise bootjes
Gelukkig! Na een klein beetje klimmen, de aanlegsteiger voor de bootjes die de Jungle rivier opvaren. Je kunt gewoon heen en weer varen voor 1500 yen, of je kunt de waterval beklimming doen, ook voor 1500 yen. Het verschil is, dat ze je 2.5 uur later weer op komen halen. Wij kiezen voor optie B. Beklimmen…
De mensen die me een beetje kennen, weten dat ik 12.000 kleuren excrement uitwerp bij enge hoogtes en bergpaadjes. Ik kan het ook iedereen met hoogtevrees afraden het te doen. Ik heb wel momenten gehad dat ik echt niet meer verder wilde, eigenlijk, maar gelukkig bleven Robert en Kaj voor en achter me lopen, dus had ik iemand om op te focussen met stappen en wist ik dat iemand me zou grijpen als ik naar beneden zou vallen. Maar, alles ging goed met als resultaat, wat mooie plaatjes:
Riviertje met bergjes
Bergjes
Boompje
Salamander
Waterval
Ja, ik was er echt, met nieuwe lelijke pet
Pokemon Jet
Na de landing op Naha, de hoofd luchthaven van Okinawa, kwamen we direct in aanraking met iets heel engs, de Pokemon Boeing van ANA. Helaas hebben we de Iriomote Yamaneko (Wilde kat die alleen daar leeft) niet gezien.
De 16e was alweer de laatste volle dag op Okinawa. We zijn overdag visjes wezen kijken in de zee. Was best leuk, je vaart met een schip de zee op, ze gooien wat voedsel in het water, en er zwemmen in eens bergen visjes om je heen. In de avond zijn we naar het Yonabaru touwtrek festival geweest. Toen we er bijna waren, regende het BAKKEN uit de hemel. Ik vroeg aan de locals of het eigenlijk: Yonobare Ame Matsuri was (regen festival) maar dat werd stellig ontkent. De regen hield gelukkig snel weer op, net voor de wedstrijd begon. Er werd 2 keer touw getrokken, met het voorspelbare resultaat dat beide kampen een keer wonnen. Het publiek mocht (moest) ook mee doen.
Drie van onze dames hebben mee gedaan. Katrien, Bregt en Marjolein hebben 2 keer bij het zelfde team mee gedaan. Zie het filmpje voor hun overwinning!
Ik heb niet meegedaan, omdat 90% van de mensen uiteindelijk omver viel en de grond nogal smerig is.
Visjes
Een touwtje met goden er op
De twee stukken bij elkaar brengen
De tegenpartij (Waar de dames mee deden)
En nu nog een stok door de knoop
Katrien, Bregt en Marjolein
Bekijk de onderstaande dramatische video over de heldhaftige overwinning!
En direct al in de krant!
De festival krant werd meteen geprint en na een goed uur was hij al te krijgen! Onze 3 heldinnen stonden ook in de krant!
Katrien had nieuwe schoenen aan, die niet zo goed tegen water konden…
Oeps...
Na het touwtrekken, volgde nog een Eisa dans demonstratie. Die was hartstikke leuk, maar door de drukte er omheen kon ik niet echt mooie foto’s maken. Als je de rest wil zien, vraag het me dan.
De onderstaande Eisa drummers waren een stelletje en vonden het tof om voor iemand die helemaal uit Nederland kwam (andere kant van de wereld) te poseren. De jonge dame deed wel eerst even haar bril af voor ze op de foto wilde.
Drumstel
En na dit gezellig festival, ging het hup weer naar huis met de Taxi. De volgende dag gaan we al weer vroeg weg, nu ja, om 13:00 naar het vliegveld dan, om naar Kyushu te gaan. We gaan dan landen in Fukuoka/Hakata.
Inmiddels zijn we er al, maar hier nog even een impressie van het vertrek van Naha.
Dag zegt de JAL 737-700
